Nieuwe Tijd

De Nieuwe tijd is de periode tussen 1500 en 6 mei 1945. Deze periode wordt gekenmerkt door de Europese kolonisatie, de reformatie, staats- en imperiumvorming, industrialisatie en verstedelijking. In deze periode ontwikkelt Nederland zich in een aantal fasen tot een politiek-bestuurlijke entiteit: Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden (1588-1798), Bataafse Republiek (1798-1806), Koninkrijk Holland (1806-1810), Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (1815) en na 1831 het Koninkrijk der Nederlanden. Deze periode wordt soms opgesplitst in de Vroegmoderne tijd (tot ca. 1800) en de Moderne tijd (ca. 1800- heden). Deze laatste term is synoniem met Nieuwste tijd. Het is echter niet ongebruikelijk om een groot deel van de negentiende eeuw nog als Vroegmoderne tijd te beschouwen, omdat de industrialisatie in Europa als een wezenlijk kenmerk van de Moderne tijd wordt opgevat en in Nederland was sprake van een industrialisatie die niet gelijk op liep met die van Engeland en België. Hier worden de subperioden Nieuwe tijd A, B en C gebruikt. De Nieuwe Tijd omvat de Tweede Wereldoorlog. (ABR)

• Breder: Historie
• Smaller: Nieuwe Tijd C, Nieuwe Tijd B en Nieuwe Tijd A
• Begrippenkader: Cultuurhistorische Thesaurus
• Thesaurus: Nieuwe Tijd

Monumenten

• Elst - Grote Kerk
• Emmen - Valtherbosch
• Stroe - Kootwijkseveld

---