oude woongronden

Oude woongronden zijn gronden met een 40 tot 80 cm dikke, zwarte humeuse bovenlaag, gekenmerkt door de aanwezigheid van veel bewoningsresten (houtskool, stenen, aardewerk),en een hoog fosfaatgehalte. Ze zijn meestal hoog gelegen (stroomrug, donk)en daardoor goed gedraineerd. Ze zijn bewoond geweest vanaf de IJzertijd tot en met de Late Middeleeuwen. (Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed)

• Synoniem: oude woongrond
• Breder: landschapselementen
• Begrippenkader: Cultuurhistorische Thesaurus
• Thesaurus: oude woongronden

---